یک دهه قبل در زمان دانشجوییم وقتی عقب ماندگی های دیار خودم را می دیدم، یادداشتی در مورد عدم درایت مسئولینی نوشتم که علیرغم سمت های مهم کشوری، خود را با موطن اصلی شان بیگانه می پنداشتند. فکر می کردم که اگر زمان بگذرد اوضاع بهبود می یابد و ابادانی و نشاط به استانمان باز می گردد.

حالا که فکر می کنم می بینم این کار عظیم به نسلی نو احتیاج دارد. نسلی که با درایت و تیزهوشی به بهترین نحو برای آبادی و پیشرفت استانش می کوشد. نسلی که کمترین شوق را به سیاست بازی دارد و بیشتر سیاست مداری خواهد کرد. نسلی که در روحیه اش اثری از پاچه خواری نخواهی دید و بالاخره نسلی که با افتخار به مازندران نگاه می کند و از اینکه فرزند این دیار است برخود می بالد.

مازندران در رتبه نخست کشاورزی قرار دارد ولی چگونه است که در موقع براشت محصول دولتمردان نامرد خودی محصولات خارجی وارد می کنند تا چنان ضربه ای به هم استانی های خود وارد کنند که برای همیشه کشاورزی را رها کرده و زمین هایشان را این آقایان و آقازاده هایشان بفروشند.

مازندران در رتبه نخست گردشگری قرارد دارد، چه شده است که آزاد راههای غرب به شرق و شمال به جنوب کشور در حال تکمیل شدن است و هنوز جاده مناسبی برای ارتباط این استان با استانهای مجاور و پایتخت احداث نشده است.

ناگفته ها بسیار است و من از این همه دغل بازی های مسئولین مازندرانی بیزار.